Met het woord strivings verwijs ik naar W.E.B. Du Bois en zijn spiritual strivings. Hij was een Afro-Amerikaanse socioloog en activist rond 1900. In 1903 publiceerde hij het boek ‘The souls of black folks’. In hoofdstuk 1 ‘Of our spiritual strivings’, zette hij uiteen waar de zielen van de zwarte gemeenschap naar smachtten in de racistische Verenigde Staten.
Wat zegt de ziel? Het zijn strivings die misschien nooit behaald zullen worden, maar die de persoon wel hebben doen bewegen, en dus gehoord moeten worden. Het bewegen is uitgemond in het opzetten van Rellenvantie. Hier wil ik mijn (journalistieke) stem laten horen. Gehoord worden, journalistiek zit in de business van gehoord worden. Wie mag gehoord worden? Wie en wat is relevant? Zo bepaalt een beveiliger wie een feest mag betreden. Het feestje is gekleurd, niet gekleurd met kleuren. Er ontstaat een schijnbeeld, omdat je niet stil staat bij de mensen die niet welkom waren. Het is geen objectief feest, geen weerspiegeling van de realiteit of waarheid. Het feestje heeft een thema. De beveiliger heeft niet de logica opgesteld, zeg je dan, er is een opdrachtgever. En soms moet je een metafoor niet te ver doortrekken, of wel.
In ieder geval: is het niet beter om vanuit de ‘ik’ te spreken dan, zodat het gekleurde feestje ook kleur krijgt? De journalist als poortwachter (beveiliger) heeft namelijk de neiging om zichzelf onzichtbaar te maken, omdat zij objectief en dus neutraal zou zijn. In tegenstelling tot hen, schrijf en spreek ik vanuit een waar-heid* in de wereld, daar produceer ik mijn waarheid. Feminist Donna Haraway pleit om de illusie van de ‘gaze from nowhere’ los te laten. Kruistochten van waarheidsvindingen laten wij over aan krantenredacties. Wij zijn persoonlijk, laten blijken dat wij niet anders kunnen dan te schrijven vanuit onze waar-heid. En daarbij om ons heen kijken om mensen en situaties te laten horen die hiernaar smachten. Dit doen we zo ruw en transparant mogelijk. En toch zijn dit strivings van de ziel, die niet altijd waargemaakt kunnen worden.
Wij dromen om gelezen te worden en niet gelijk geneutraliseerd te worden. Een momentje te zijn van overweging of twijfel. Wij dromen om uit te groeien tot een nieuwsblad en legitiem bevonden worden. Ik ben Rellenvantie ook begonnen om te worden wat ik wil worden, journalist en schrijver. Nog praktischer wil ik ook mijzelf onderhouden met dit beroep en hoop ik via dit platform, freelance opdrachten binnen te krijgen. Ik ben hier in wording. En ik hoop dat dit een plek wordt waar niet alleen mijn spiritual strivings geuit worden, maar ook die van mensen die vergeten of tot probleem gemaakt worden.
*Waar-heid en staand-punten, soms moet je woorden uit elkaar halen om ze beter te begrijpen. *Met ‘wij’ anticipeer ik op de uitbreiding van ik met anderen, waarin anderen willen meedoen met Rellenvantie.
Vervolg
- Wil jij meedoen?
- Wat zou jij toevoegen of weglaten in deze visie?
Rellenvantie 